Agnieszka Osiecka
Słowo, scena, wrażliwość i odwaga szukania własnego głosu. Patronka, której twórczość jest żywą częścią kultury liceum.
Janusz Groszkowski
Eksperyment, radiotechnika, odpowiedzialność i wiedza, która ma służyć człowiekowi.
Słowo i sygnał. Wyobraźnia i eksperyment.
Agnieszka Osiecka i Janusz Groszkowski działali w zupełnie innych światach. Jedna opisywała ludzi, emocje i codzienność językiem kultury. Drugi odczytywał świat przez fale, pomiar i konstrukcję. Łączy ich jednak to, co szczególnie ważne dla ZSŁ: ciekawość, twórczość, odpowiedzialność, samodzielność i przekonanie, że talent nabiera znaczenia wtedy, gdy służy ludziom.
Agnieszka Osiecka
1936 — 1997
Poetka, prozaiczka, dziennikarka i reżyserka, przede wszystkim jedna z najważniejszych autorek tekstów piosenek w polskiej kulturze. Napisała ich ponad dwa tysiące. Była związana z Saską Kępą, obserwowała ludzi i codzienność, a twórczość traktowała jako sposób opowiadania o świecie. Jej patronat nad XCVI LO naturalnie łączy się z profilem artystycznym, teatrem N.O.R.A. i szkolną przestrzenią kultury.
tekstów piosenek oraz liczne utwory sceniczne i literackie
tekstów napisanych dla Studenckiego Teatru Satyryków
pracy przy Radiowym Studiu Piosenki Polskiego Radia
miejsce szczególnie silnie związane z jej życiem i twórczością
Od warszawskiej uczennicy do jednej z ikon polskiej kultury
Przewiń oś czasu poziomo albo użyj strzałek.
Warszawa
9 października rodzi się Agnieszka Osiecka. Po wojnie jej rodzina zamieszkuje na Saskiej Kępie, która staje się jednym z najważniejszych miejsc jej życia.
Dziennikarstwo
Studiuje dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim. Już w czasie studiów publikuje reportaże i teksty prasowe, ucząc się obserwować codzienność i ludzi.
Studencki Teatr Satyryków
Wiąże się z STS-em. Z czasem staje się członkinią jego rady artystycznej i pisze dla tej sceny 166 tekstów — lirycznych, ironicznych i często mocno osadzonych w rzeczywistości.
Reżyseria filmowa
Studiuje w Łodzi. Doświadczenie filmu, obrazu i pracy scenicznej rozszerza język, którym później będzie opowiadała historie.
Radio i Opole
Debiutuje w Polskim Radiu, a w 1963 r. odnosi sukces na pierwszym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. W tym samym okresie rozpoczyna pracę przy Radiowym Studiu Piosenki.
Przestrzeń dla młodych artystów
Radiowe Studio Piosenki nagrywa setki utworów i pomaga wejść na profesjonalną scenę wielu młodym wykonawcom. To ważny element jej dziedzictwa: nie tylko tworzyć, ale również otwierać przestrzeń innym.
Dziedzictwo pozostaje
Agnieszka Osiecka umiera 7 marca w Warszawie. Jej teksty, książki, archiwa i obecność w kulturze pozostają punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń.
Osiecka żyje w szkolnej kulturze
Szkolny Teatr N.O.R.A. rozwija działalność sceniczną, uczniowie wykonują utwory Patronki, a szkoła promuje jej twórczość również przez przeglądy artystyczne i wydarzenia na Saskiej Kępie.
Bo szkoła powinna pomagać znaleźć własny głos
Osiecka nie mieściła się w jednej szufladzie: pisała, obserwowała, reżyserowała, pracowała dla teatru i radia. Jej patronat dobrze opisuje liceum, w którym obok nauki jest miejsce na kulturę, interpretację, scenę i samodzielne myślenie. To również lokalna historia Saskiej Kępy — miejsca, z którym Patronka była silnie związana.
Literatura, piosenka, scena, film i radio pokazują, że talent może rozwijać się w wielu kierunkach.
Twórczość Osieckiej pokazuje znaczenie indywidualnej perspektywy i uważności na codzienne doświadczenie człowieka.
Praca w teatrze, radiu i z wykonawcami była oparta na dialogu oraz wspólnym tworzeniu.
Patronka pozostaje obecna w życiu liceum przez teatr, koncerty, przeglądy i działania związane z jej twórczością.
Agnieszka Osiecka w archiwalnej rozmowie
Materiał pozwala usłyszeć Patronkę bezpośrednio i potraktować jej biografię nie jako zamknięty życiorys, ale jako spotkanie z osobowością, sposobem myślenia i językiem epoki.
Janusz Groszkowski
1898 — 1984
Profesor Politechniki Warszawskiej, jeden z twórców polskiej radiotechniki i elektroniki, badacz, konstruktor, organizator nauki oraz nauczyciel kolejnych pokoleń inżynierów. Łączył rygor pomiaru z ciekawością eksperymentatora i podkreślał odpowiedzialność człowieka korzystającego z techniki. Dla Technikum Łączności jest patronem wyjątkowo naturalnym: jego życiorys prowadzi przez radiotechnikę, telekomunikację, laboratoria i praktyczne rozwiązywanie problemów.
rozpoczyna studia na odradzającej się Politechnice Warszawskiej
ma, gdy w 1929 r. zostaje profesorem nadzwyczajnym PW
rozwija Instytut Radiotechniczny i środowisko badań radiowych
podczas wojny analizuje układy elektroniczne niemieckiej broni rakietowej
Od pierwszych doświadczeń radiowych do szkoły polskiej elektroniki
Przewiń oś czasu poziomo albo użyj strzałek.
Warszawa i pierwsza ciekawość techniki
Rodzi się Janusz Groszkowski. Od młodości interesuje się łącznością bezprzewodową, konstruuje proste odbiorniki i eksperymentuje z antenami.
Student, asystent, radiotelegrafista
Zostaje jednym z pierwszych studentów Politechniki Warszawskiej, szybko trafia do laboratoriów, a w 1920 r. służy jako radiotelegrafista.
Laboratorium i „Lampy katodowe”
Rozwija laboratoria radiotechniczne na PW. W 1925 r. publikuje „Lampy katodowe i ich zastosowanie w radiotechnice” — ważne polskie opracowanie rodzącej się dziedziny.
Buduje instytucje i środowisko naukowe
Rozwija Instytut Radiotechniczny, później Państwowy Instytut Telekomunikacyjny. W 1929 r. zostaje profesorem nadzwyczajnym, a w 1935 r. profesorem zwyczajnym i dziekanem Wydziału Elektrycznego PW.
Fale, magnetrony, telewizja
Prowadzi badania związane z generatorami, stabilizacją częstotliwości i falami ultrakrótkimi; współtworzy konstrukcje magnetronowe i uczestniczy w rozwoju eksperymentalnej telewizji.
Nauka w służbie podziemia
W czasie okupacji wykorzystuje wiedzę radiotechniczną przy analizie urządzeń elektronicznych i systemów związanych z niemieckimi pociskami rakietowymi V-1 i V-2.
Nowe obszary badań
Po wojnie zajmuje się techniką wysokiej próżni, pomiarami bardzo niskich ciśnień oraz elektroniką półprzewodnikową. Pomaga odbudowywać polskie środowisko naukowe.
Polska Akademia Nauk
Jest członkiem PAN, następnie wiceprezesem, a w latach 1962–1971 prezesem Akademii. Równolegle pozostaje nauczycielem i twórcą szkoły naukowej.
Dziedzictwo profesora
Umiera w Warszawie. Pozostawia po sobie instytucje, publikacje i przede wszystkim pokolenia uczniów, którzy rozwijali polską elektronikę i radiotechnikę.
Bo technologia zaczyna się od ciekawości, ale kończy na odpowiedzialności
Groszkowski nie był tylko teoretykiem. Budował laboratoria, prowadził pomiary, tworzył instytuty, kształcił studentów i wykorzystywał wiedzę w realnych problemach. To patron bardzo bliski idei Technikum Łączności: rozumieć, sprawdzać, konstruować, współpracować i pamiętać, że technika ostatecznie dotyczy ludzi.
Jego droga naukowa wyrastała z eksperymentu i potrzeby zrozumienia mechanizmu działania.
Groszkowski łączył badania z aparaturą, konstrukcją i nowymi metodami pomiarowymi.
Jego uczniowie współtworzyli później najważniejsze ośrodki polskiej elektroniki i radiotechniki.
W jego dziedzictwie szczególnie mocno wybrzmiewa etyczna odpowiedzialność inżyniera za skutki własnej pracy.
Elektronika rakiet V-1 i V-2
W czasie okupacji Groszkowski współpracował z polskim podziemiem jako specjalista radiotechniki. Brał udział w analizie urządzeń elektronicznych niemieckiej broni rakietowej. Wyniki prac polskich naukowców trafiały do aliantów.
Ten epizod jest jednym z najbardziej sugestywnych przykładów znaczenia kompetencji technicznych: wiedza laboratoryjna może w określonych warunkach stać się wiedzą o realnym znaczeniu dla bezpieczeństwa ludzi.
Profesor Janusz Groszkowski i tajemnice techniki wojennej
Film rozwija jeden z najbardziej niezwykłych rozdziałów jego biografii: wykorzystanie wiedzy z radiotechniki i elektroniki przy analizie niemieckiej broni rakietowej.
Dwoje patronów. Te same wartości w dwóch różnych językach.
Osiecka i Groszkowski pokazują, że humanistyczna wrażliwość i techniczna precyzja nie muszą się wykluczać. W obu światach potrzebne są ciekawość, odwaga tworzenia, odpowiedzialność i umiejętność pracy z innymi.
Patrzeć uważnie
Osiecka obserwowała ludzi i język codzienności. Groszkowski obserwował sygnały, fale i zachowanie układów. W obu przypadkach wszystko zaczynało się od pytania.
Tworzyć własne rozwiązania
Nowy tekst i nowa metoda pomiarowa powstają inaczej, ale wymagają podobnej odwagi wyjścia poza gotowy schemat.
Talent rozwija się z ludźmi
Teatr, radio, laboratorium i instytut są pracą zespołową. Oboje tworzyli również przestrzeń dla rozwoju innych.
To, co robimy, ma konsekwencje
Kultura wpływa na sposób patrzenia na człowieka, a technologia na sposób funkcjonowania świata. W obu przypadkach liczy się odpowiedzialność za efekt.
Jedna szkoła może uczyć czytać świat na wiele sposobów
Agnieszka Osiecka przypomina, że warto widzieć człowieka, słuchać języka i mieć odwagę mówić własnym głosem. Janusz Groszkowski pokazuje, że warto rozumieć mechanizmy, eksperymentować i brać odpowiedzialność za technologię, którą tworzymy.
W ZSŁ te dwa spojrzenia spotykają się w jednym miejscu: w szkole, która łączy kulturę i technologię, wyobraźnię i praktykę, człowieka i przyszłość.
Źródła i materiały wykorzystane w opracowaniu strony
Biografie i informacje o związku Patronów ze szkołą opracowano na podstawie materiałów ZSŁ oraz źródeł instytucjonalnych poświęconych Agnieszce Osieckiej i Januszowi Groszkowskiemu.
Agnieszka Osiecka
- ZSŁ Warszawa — Patron: Agnieszka Osiecka
- ZSŁ Warszawa — XCVI Liceum Ogólnokształcące
- Fundacja Okularnicy — biografia Agnieszki Osieckiej
- Culture.pl — Agnieszka Osiecka
- Polskie Radio — Agnieszka Osiecka i Radiowe Studio Piosenki
- Miasto Stołeczne Warszawa — Agnieszka Osiecka i Saska Kępa
- YouTube — materiał wideo wykorzystany na stronie